29 maart 2021
Bruiloft
Festival bruiloft Blaricum
Ons kent ons, zou je denken in het Gooi. Maar niets is minder waar. Al ken ik je vader een beetje, dan ken ik de zoon nog niet. Via de zus van de bruidegom kwamen ze bij mij terecht. De naam zei me natuurlijk wel wat, maar ik heb begrepen dat er maar liefst 68.000 de Jong’s in Nederland wonen. Het was meteen al een leuke kennismaking, en ze wisten al snel dat ik hun dag mocht gaan vastleggen.
In photography there is a reality so subtle that it becomes more real than reality.
John Appleseed
De dag ging plaats vinden bij het ouderlijk huis van de bruidegom, en hij heeft daar tot voor kort nog samen met de bruid gewoond. Tot dat er een buitengewone kans zich voordeed om zich als boer in Dronten te vestigen. Ik was zelf nog nooit op de trouwlocatie geweest.
Mijn vader heeft de woonboerderij en schuur nog gebouwd voordat de bruidegom geboren werd. Leuk toch die geschiedenis. ‘Als m’n pa maar niet de hele tijd met je gaat kletsen!!!’ Haha, eventjes Joep. Ik moest mij na zoveel jaren als klein meisje weer even voorstellen, en pa die was druk met zijn zoon en diens bruid. En terecht!
Wauw wat begon dat al gelijk gezellig bij aankomst. Mooie tafels gedekt, met lampjes en lampionnen die erboven hingen. De ceremoniemeester nog fijn in een korte broek. Hooibalen, honden, tenten en caravans. Ik wist helemaal van niks en ik werd overspoeld met een geweldige festivalbruiloft. Zo zie je maar, geen verwachtingen hebben.
De bruid was al klaar met het kapsel en haar schoonzus ging haar nog mooier maken. Moeder en zus van de bruid gingen even checken of dat goed ging en ondertussen ging de bruidegom zich aankleden. Marc, de bevriende videograaf, zorgde voor de microfoons. Maar wat gebeurt er nu? De een in de badkamer en de ander op het toilet, naast elkaar! Maar de first look moet nog plaats vinden?? Het ging goed en het leverde wel een leuk kiekje op. Sluier om en naar buiten want de bruid haalt de bruidegom op!
Whaaaaaaa, wat een liefde sprankelt eraf als ze elkaar voor het eerst zien in die mooie kleding. Bruidskinderen blijven bloemblaadjes strooien en iedereen lacht! Geweldig! Ik geniet mee en schiet door. Elkaar bewonderen, en door richting de lange tafels om nog even hun hond gedag te zeggen en te eten. Na het eten nog even zonnebrand erop en door naar het weiland waar hun favoriet koe staat. Ik ben de naam even kwijt maar wat zijn ze lief. Eentje wil me ook likken, liever nu even niet! De zus die ons rijdt vindt het geweldig en heeft het gefilmd. Die ga ik nog lang terugzien.
Door naar de Eng in Blaricum. Wat is het hier mooi! De natuur is daar zo prachtig. De bruidegom had al aangegeven dat hij niet van poseren houdt en ik geef hem daarom een kleine opdracht mee. Maar ik kreeg wel 3 minuten… Niet veel, dus we proberen het nog een keer. Idee is om de hond te halen, dan laat hij die uit en komt het natuurlijker over. Zijn broer komt al snel aangefietst en het worden topplaatjes. Topper!
Photography for me is not looking, it’s feeling. If you can’t feel what you’re looking at, then you’re never going to get others to feel anything when they look at your pictures.
Terug naar de locatie. Het bruidspaar trekt zich nog even terug terwijl alle gast arriveren. Wat een kleurrijke mensen. Iedereen zoekt een plek op de banken van strobalen. Ik kan hier veel over vertellen, maar de beelden spreken voor zich. Mooie geloftes, de Babs met witte klompen aan, geweldige speeches van alle zussen, de hond die met zijn broer de ringen komt brengen, bruidskinderen die ook mogen tekenen en er de tijd voor nemen, gelukstranen en vooral veel liefde.
